Stan może być także opisany poprzez takie określenia jak: luźny, zagęszczony, przekonsolidowany, normalnie skonsolidowany, półzwarty, miękkoplastyczny, kurczliwy, pęczniejący itp.
Struktury: Odnosi się to do ułożenia cząsteczek w obrębie gruntu i sposobu w jaki cząsteczki są upakowane oraz takich elementów jak warstwowanie, cios, zuskokowanie, pustki, cementacja itp. Struktura gruntu jest zazwyczaj opisywana jako: naruszona, nienaruszona, zagęszczona, scementowana, równoziarnista, warstwowana, laminowana, jednorodna i niejednorodna.
Warunków obciążenia: Naprężenie efektywne – drenowane, niedrenowane i rodzaj obciążenia – wielkość, rodzaj (statyczne i dynamiczne) oraz historia (niezmienna, cykliczna).
W rzeczywistości, przy obliczeniach całkowitej wytrzymałości na ścinanie powinny być brane pod uwagę wszystkie te elementy.
Teoria stanów krytycznych Teoria stanów krytycznych jest teorią zniszczenia wprowadzoną w latach pięćdziesiątych XX wieku przez Kennetha Roscoe z Cambridge University. Dotyczy zarówno warunków drenowanych, jak i niedrenowanych. Dotyczy ona zachowania gruntu podlegającego ścinaniu przy określeniu zmian jego objętości.