Uważał on, że każda ceremonia religijna jest uświęcona nie tylko samą tradycją i nakazem Tory, ale przede wszystkim wpływem, jaki wywiera na świat duchowy. W szczególności święty był szabat – uważany za przejaw Boskości w doczesności – i wszystkie ceremonie i modlitwy, które się wtedy odprawia. Według Lurii bowiem, każda sylaba modlitwy zawiera ukryte imiona Boga, a więc powinna być traktowana z najwyższym szacunkiem i pobożny Żyd przy wypowiadaniu modlitwy powinien oddawać się intensywnej medytacji. Poza tradycyjnymi rytuałami Luria wprowadził w swojej kongregacji nowe i zawarł je w „Szulkchan Arukch szel Ari” (pol. Kodeks Praw Ariego). Jednak tendencja do zastępowania tradycyjnego judaizmu rabinicznego jego wersją mistyczną opartą na naukach samego Lurii spotykała się z niechęcią i napomnieniami ze strony środowisk konserwatywnych. Mimo to Luria nie zaniechał tych praktyk, a po jego śmierci stały się one jeszcze silniejsze.