W owym czasie do Palestyny licznie napływali wygnani edyktem z Alhambry Żydzi hiszpańscy. Spostrzegali oni swoje cierpienia jako wypełnienie proroctw mówiących o przyjściu Mesjasza. Wielu z nich stało się zwolennikami kabały luriańskiej. Swojego nauczyciela, rabina Izaaka Lurię, nazywano akronimem „ha-Ari” (pol. Lew) lub ha-Ari ha-Kadosz (pol. Święty Lew). Zmarł 25 lipca 1572 roku (5 av 5332) w Safedzie. Został pochowany na starym cmentarzu.
Dzieła Luria zwykł był wykładać swe nauki na bieżąco i – z wyjątkiem niektórych kabalistycznych wierszy po aramejsku na okazję szabatu – nie zapisywał niczego. „Jego” dzieła kabalistyczne spisał tak naprawdę rabin Chaim Vital, kompilując nauki mistrza. Zebrał on wszystkie notatki uczniów z wykładów mistrza, opracowując na ich podstawie dzieło „Ec Chaim” (pol. Drzewo Życia). Początkowo ta sześciotomowa publikacja krążyła jedynie w formie rękopisów dostępnych wyłącznie dla uczniów Lurii. Musieli oni przysięgać pod groźbą ekskomuniki, że nie pozwolą wykonać kopii dla obcego kraju, więc wszystkie manuskrypty Lurii były dostępne jedynie w Ziemi Izraela. W końcu jednak, jedna z nich została przywieziona do Europy i opublikowana w 1772 roku przez Izaaka Satanowa w Żółkwi.