Razem z nim Luria odwiedził grób rabina Szymona bar Jochaja na górze Meron. Tradycja mówi, że groby rabinów na górze Meron były wówczas nie oznakowane i ich tożsamość była nieznana. Luria, dzięki wskazówkom uzyskanym od proroka Eliasza, miał rozpoznać i opisać każdy z grobów. Sława Lurii jako znanego kabalisty szybko się rozprzestrzeniała, i grupa jego uczniów stała się odrębną kongregacją, w której dominowały jego sekretne doktryny, wpływając na wszystkie ceremonie religijne. Podczas szabatu Luria chodził w białych szatach (symbolizujących czystość i odpuszczenie grzechów) oraz nosił czterokrotną szatę symbolizującą cztery litery tetragramu. Sam Luria stwierdzał, że podczas snu jego dusza wstępowała do nieba i rozmawiała z wielkimi nauczycielami z przeszłości. Wykładał on swoim uczniom kabałę, dzięki której zamierzał stworzyć podstawę dla nowego ogólnoświatowego ładu moralnego. W swoich naukach odpowiadał na pytanie o to, jak skończony świat mógł zaistnieć w nieskończonym Bogu, jak idealny Bóg mógł stworzyć nieidealny świat, w jakim celu powstało zło oraz jakie jest zamierzenie Boga względem roli ludzkości w jego dziele stworzenia świata. Dla Lurii mistycyzm nie kończył się jedynie na tajemnicach Stworzenia i religijnej ekstazie.