Nicolas Lémery miał sześcioro dzieci, w tym: Louis Lémery (1677-1743) w 1710 r. był lekarzem Hôtel - Dieu de Paris, jako chemik od 1731 r. prezentował doświadczenia chemiczne w Jardin du Roi. Został też członkiem Francuskiej Akademii Nauk (jako chemik od 26 lipca 1702 r., od 18 marca 1715 roku jako pensjonariusz zajął miejsce po zmarłym ojcu). Był autorem Traité des aliments (Traktat o pożywieniu, 1702) oraz Dissertation sur la nature des os (Rozprawa o kościach, 1704) napisał też kilka krótkich tekstów o różnych substancjach chemicznych. Jean Lémery zwany przez biografów Jacques (1678-1721), był również chemikiem, od 22 sierpnia 1712 roku członek akademii, od 5 czerwca 1715 r. członek rzeczywisty.
Osiągnięcia Nicolasa Lémery Lémery nie zajmował się teoretycznymi rozważaniami, nie wierzył w alchemię, nie szukał sposobów na uzyskanie złota lub kamienia filozoficznego. Tego typu działania zdecydowanie krytykował i odrzucał. Zajmował się ściśle chemicznymi eksperymentami. Uzyskane wyniki starał się wyjaśniać i systematyzować. Jako wykładowca cieszył się znacznym szacunkiem i miał wielu słuchaczy. W oparciu o swoje wykłady napisał Cours de chymie (1675). Miał on 13 wydań w samej Francji. Przetłumaczono go także na języki łaciński, angielski, niemiecki, włoski oraz hiszpański. Cours... składał się z trzech części.