Pierwsza, najbardziej obszerna została poświęcona opisowi minerałów i skał, w drugiej opisano substancje roślinne natomiast w trzeciej zwierzęce. Oprócz wiadomości teoretycznych takich jak nazwy, terminy, znaki chemiczne, kurs uwzględniał przyrządy i metody postępowania w celu uzyskania określonych efektów. Lémery definiuje chemię jako sztukę uczącą jak rozdzielać różne substancje, wchodzące w skład mieszanin. Za mieszaniny uważa wszystkie substancje oprócz kilku o charakterze podstawowym – te określa jako zasady. Dalej (sam to przyznaje) następuje nieco metafizyczne objaśnienie podstaw materii chemicznej. Na podstawie zachowania jej pod wpływem ognia Lémery wyróżnia 5 typów materii podstawowej (zasad), są to spirytus (duch), tłuszcz, sól, woda oraz ziemia. Dodatkowo dzieli je na aktywne (spirytus, tłuszcz, sól) i bierne (woda i ziemia). Spirytus po staremu identyfikuje z rtęcią (Merkurym) i wyjaśnia, że jest ona pierwszą substancją uzyskiwaną podczas rozdzielania mieszanin. Jest to substancja lekka, delikatna i przenikliwa. W dużych ilościach zawarta w roślinach i zwierzętach. Zapewnia ich wzrost lecz przy nadmiarze powoduje psucie się. W minerałach spirytusu jest mało i dlatego są one trwałe (nie psują się). Sole zawierają spirytus związany trwale. Tłuszcz to substancja palna, miękka i tłusta.