Wypustki tworzą się w miarę różnicowania się budowy korzenia, zwykle w odległości kilku mm od wierzchołka korzenia w strefie różnicowania, znanej też jako strefa włośnikowa i dojrzałości. Cała strefa włośnikowa ma długość od kilku mm do kilku cm. Włośniki wyrastać mogą w wielkim zagęszczeniu na skórce korzenia, np. u kukurydzy jest ich ok. 420 na 1 mm². Czteromiesięczne żyto ma ok. 14 miliardów włośników o łącznej długości przekraczającej 10 tys. km i powierzchni 400 m² (korzenie bez włośników mają łącznie ponad 600 km i powierzchnię blisko 240 m²).
Ze względu na sukcesywny rozwój włośników od młodszej części korzenia do starszej (rozwój akropetalny) ich długość zwiększa się od wierzchołka korzenia ku górze. Włośniki obumierają zazwyczaj po kilku dniach, jednak zastępowane są sukcesywnie przez kolejne, wyrastające w młodszej części korzenia. Rzadko zdarzają się włośniki trwałe – czasem zdrewniałe i grubościenne. Stwierdzono takie u roślin np. z rodzajów mniszek i glediczja (funkcjonują przez kilka miesięcy zachowując cienkie ściany), dziewięćsił, sadziec i muchołówka.