W miarę starzenia się poszczególnych odcinków korzenia w leżącej pod skórką strefy różnicowania korze pierwotnej powstaje korkowaciejąca egzoderma, zastępująca w starszych odcinkach korzenia komórki skórki z włośnikami. Na tym odcinku także z komórek kory pierwotnej różnicuje się endoderma, oddzielająca w starszych częściach korzenia walec osiowy od kory. Komórki tej warstwy zawierają pasemka Caspary’ego.
Wzory rozmieszczenia włośników Rozmieszczenie włośników w strefie włośnikowej uzależnione jest zarówno od czynników środowiskowych, jak i genetycznych. Znane są gatunki roślin, które utraciły zdolność wykształcania włośników, oraz takie, u których włośniki wytwarzane są przez każdą z komórek ryzodermy. Liczba wytwarzanych włośników może też zależeć od ilości wody w podłożu. Pomimo to możliwe jest wyróżnienie trzech głównych typów rozmieszczenia włośników. Wzorzec pierwszy jest wynikiem niesymetrycznych podziałów komórek w strefie merystematycznej. W wyniku podziału powstaje duży atrichoblast oraz mniejszy trichoblast. Taki model rozkładu włośników jest charakterystyczny dla licznych taksonów jednoliściennych i niektórych dwuliściennych. Wzorzec drugi jest powszechny u dwuliściennych oraz często spotykany u jednoliściennych.