Włośniki powstają jako uwypuklenie komórki trichoblastu (zwykle w jej części apikalnej, tj. skierowanej ku wierzchołkowi korzenia). Pierwszym etapem powstawania włośnika jest depolaryzacja mikrotubul korowych. W tworzącą się wypustkę wnikają mikrofilamenty, które ją stabilizują. Do powstającej wypustki przechodzi jądro komórkowe. W miarę wzrostu włośnika jego wnętrze wypełnia się zajmującą coraz większą objętość wakuolą, która spycha jądro komórkowe do przyściennej warstwy cytoplazmy. Jądro w obrębie włośnika często zmienia położenie, przy czym zazwyczaj znajduje się blisko części szczytowej włośnika. Jego protoplast zawiera poza tym m.in. dobrze rozwinięte mitochondria, diktiosomy i plastydy. Włośnik rośnie w swej części szczytowej (dystalnej), gdzie układ mikrofibryli jest nieuporządkowany, ściana jest najcieńsza i najbardziej delikatna. W części nasadowej (proksymalnej) mikrofibryle układają się równolegle, a warstwa pektynianu wapnia dodatkowo usztywnia ścianę komórkową. Materiały do budowy ściany komórkowej dostarczane są do szczytowej części włośnika pęcherzykami (transport pęcherzykowy), które u celu ulegają egzocytozie.