Latem następnego roku, Rilke opuścił rodzinę i udał się do Paryża, gdzie pracował nad monografią francuskiego rzeźbiarza Auguste’a Rodina. W oddaleniu od żony i córki pozostał już do końca życia; często podróżował w poszukiwaniu środków utrzymania. mały|Rainer Maria Rilke i Clara Westhoff (1901) Z tego okresu pochodzą jego najważniejsze zbiory poetyckie: Księga obrazów (1902) i Księga godzin (1905).
Pierwsze lata w Paryżu nie były dla Rilkego łatwe. Zetknął się ze środowiskami modernistów. Szczególnie istotne było zapoznanie się z obrazami Paula Cézanne’a. Wkrótce nastąpiła wręcz twórcza eksplozja, powstały takie dzieła Rilkego, jak Poezje nowe (Neue Gedichte, 1907), Poezji nowych część wtóra (Der neuen Gedichte anderer Teil, (1908), dwa epitafia Requiem (1909), poemat Życie Maryi (1913) oraz proza Zapiski Malte Lauridsa Brigge, pisana w latach 1904–1910.
Kryzys literacki Po ukazaniu się Pamiętników Malte Lauridsa Brigge nastał czas literackiego kryzysu, trwającego łącznie dwanaście lat. Zakończył się w lutym 1922 ukończeniem pisanych od 1912 Elegii duinejskich.