Wybuch I wojny światowej zaskoczył Rilkego w trakcie wizyty w Niemczech i uniemożliwił powrót do Paryża, gdzie jego majątek uległ konfiskacie i został zlicytowany. Okres wojny spędził głównie w Monachium. Trauma wojenna, spotęgowana przez reminiscencje z okresu akademii wojskowej spowodowała niemal zupełną niemoc twórczą.
Kres życia thumb|Grób poety Poproszony o wygłoszenie wykładu w Zurychu, Rilke opuścił Monachium 11 czerwca 1919 i udał się do Szwajcarii. Uczynił to z radością, chcąc uciec od powojennego chaosu i oddać się pracy nad Elegiami duinejskimi. W Szwajcarii związał się z malarką Baladine Klossowską, a ich związek trwał do śmierci poety w 1926. W Szwajcarii nie potrafił znaleźć miejsca stałego pobytu, mieszkał w Soglio, Locarno i Berg am Irchel. Latem 1921 zamieszkał w Château de Muzot, pracując nad Elegiami aż do ich ukończenia w lutym 1922. Zarówno w trakcie, jak również po opublikowaniu dzieła, pisał Sonety do Orfeusza. Obecnie uważa się te dwa cykle poetyckie za szczytowe osiągnięcia w twórczości Rilkego, istnieją także głosy, uznające Poezje nowe za doskonalsze utwory.
Od 1923 zaczął coraz bardziej podupadać na zdrowiu i zmuszony był przebywać w sanatorium. Wiedziony potrzebą zmiany otoczenia, w 1925 na krótko przeniósł się do Paryża.