Pochodzą one z Pałacu na wodzie w Moritzburgu, zakupione w okresie międzywojennym od wiedeńskiego antykwariusza Szymona Szwartza.
Typ wyrobów Pojęcie kurdybanu obejmuje dwa typy wyrobów: Skóry wyprawione, jednobarwne (czarne). XVI-XIX w. do obuwia. To tzw. czarny kurdyban. Skóry tłoczone, malowane, złocone (opracowane artystycznie). Z niem. Ledertapeten (skórzane tapety).
Technologia produkcji Stosowano skóry różnych zwierząt: owiec, kóz (najcieńsze), cieląt (najbardziej mięsiste). Aby uzyskać odpowiednią sprężystość, ważna była jakość skóry, którą określały cechy złotników skór. Mogła to być skóra tylko z młodych, zdrowych zwierząt. Produkcja składała się z dwóch zasadniczych etapów: garbowania w składnikach roślinnych, a następnie złocenia i malowania.
Garbowanie Najstarszym sposobem garbowania, które składa się z kilku etapów, jest garbowanie roślinne. Używa się do niego kory z różnych gatunków drzew, ziół i krzewów połączeniu z innymi składnikami: I etap – ok.