Wraz z pojawieniem się około 1650 roku tapet drukowanych – często importowanych z Chin, ale też wytwarzanych w Europie – znacznie droższe okładziny ścienne ze skóry zaczęły tracić na popularności, choć nadal stosowano je w najbardziej luksusowych rezydencjach. Także w Polsce w Gdańsku i w Elblągu istniały wytwórnie kurdybanów, o czym świadczą księgi wywozowe z Elbląga, w których odnotowano wywóz znacznych ilości kurdybanu. W Krakowie cech kurdybaników opiekował się tzw. Basztą Kurdybaników w murach miejskich, zbudowaną w 1613 roku. Większość kurdybanów produkowanych w Polsce stanowiły skóry jednobarwne do produkcji obuwia a złocone malowane skóry najczęściej sprowadzane były zza granicy.
W związku ze wzrostem zainteresowania kurdybanami od 1988 roku firma „Lutson" w południowej Francji zajmuje się projektowaniem i wytwarzaniem skóry złoconej stosując oryginalne techniki. Także w Polsce działa w Krakowie Pracownia Artystyczna „Consiste", która zajmuje się wytwarzaniem kurdybanów jako skór obiciowych.
W Polsce największe nagromadzenie kurdybanów z XVII w. można obejrzeć w Reprezentacyjnych Komnatach Królewskich na Wawelu. Należą do typu kurdybanów płaskich, często nazywanych „hiszpańskimi”.