spółdzielnię hafciarską Kurpi Białych w Gładczynie.

Ostatnie lata życia thumb|250px|Grób Janiny Orynżyny na cmentarzu parafialnym w Kutnie Pracę zawodową zakończyła w 1966. Od 1970 była członkinią honorową Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego.

Na emeryturze zajęła się działalnością artystyczną (malowała i rysowała), zachęcona przez zmartwychwstanki z Częstochowy. W 1985 w „Cepelii” w Warszawie urządzono jej wystawę pt. Malarstwo 90-latki. Wydano katalog wystawy.

Ostatnie trzy lata życia była unieruchomiona z powodu wypadku. Zmarła w miejscowym Domu Opieki prowadzonym przez albertynki, w którym mieszkała od 1984. Została pochowana na cmentarzu parafialnym w Kutnie.

Aleksander Jackowski nazwał ją „ostatnią spośród wielkich działaczek zajmujących się sztuką ludową”, zaś S. Stroiński, prezes zarządu Związku Spółdzielni Przemysłu Ludowego i Artystycznego CPLiA, wnioskując o nadanie jej kolejnego odznaczenia, stwierdził, że odznaczała się Ona wielkim zamiłowaniem do sprawy, którą pokochała i której poświęciła całe życie – do sztuki ludowej.

Odznaczenia i nagrody W 1938 otrzymała Złoty Krzyż Zasługi za osiągnięcia w pracy nad ochroną wytwórczości ludowej. W 1954 dostała Srebrny Krzyż Zasługi oraz Odznakę „Zasłużony Działacz Spółdzielczy”.