Od lipca 1946 do czerwca 1948 pracowała w Centralnym Instytucie Kultury przy Ministerstwie Kultury i Sztuki w Warszawie. Najpierw była naczelniczką działu sztuki ludowej, a potem rzeczoznawczynią ds. sztuki ludowej. Zorganizowała w tym czasie wiele wyjazdów badawczych, do pracowni kostiumologicznej kupiła stroje ludowe, które pokazywano na ekspozycji w MKiS, zorganizowała konferencję, która opracowała program opieki nad sztuką ludową, zapoczątkowała prowadzenie podręcznej kartoteki zagadnień sztuki ludowej. W Olsztyńskiem zainicjowała powstanie eksperymentalnego ośrodka wytwórczego tkanin ludowych.
W lipcu 1949 została kierowniczką referatu informacji i propagandy w komisji organizacyjnej Spółdzielczo-Państwowej Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego. W październiku 1951 zatrudniono ją jako rzeczoznawczynię ds. sztuki ludowej w dziale nadzoru artystycznego CPLiA. W 1957 została naczelniczką Wydziału Artystycznej Wytwórczości Ludowej. W kolejnym roku objęła funkcję zastępczyni naczelnika tego wydziału ds. popularyzacji sztuki ludowej. Przy jej pomocy w 1958 powołano Wydział Artystycznej Twórczości Ludowej, który miał się zająć porządkowaniem sztuki ludowej. Jej zasługą jest opracowanie koncepcji regionalnych izb twórczych. Wizytowała ośrodki kultury ludowej, m.in.