W czasie okupacji niemieckiej przebywała w Warszawie. Wykonywała prace ręczne i uczyła języków obcych. Po upadku powstania warszawskiego wyjechała do Częstochowy. Uczyła języka angielskiego w Państwowym Gimnazjum im. R. Traugutta. Namówiona przez ceramiczkę Wandę Szrajberównę, zaangażowała się w pracę wychowawczą i artystyczną w tajnym ośrodku szkolnym prowadzonym w klasztorze sióstr zmartwychwstanek w Częstochowie. Uczestniczyła w produkcji dewocjonaliów w Fabryce Wyrobów Ceramicznych „Czyn” w Częstochowie. Kopiowała, rysowała i robiła ilustracje m.in. do życiorysu św. Małgorzaty Marii Alacoque, św. Pawła oraz do szopki bożonarodzeniowej. Ceniono ją jako rzeczoznawczynię, nazywano Panią Wiz lub Panią Wizytatorką. W tym czasie zaczęła badać twórczością dewocyjną rzemieślników z Częstochowy, szczególnie wyrobami nawiązującymi do dawnych tradycji malarskich. W 1946 współorganizowała Częstochowską Wystawę Sztuki Regionalnej w Muzeum Regionalnym w Częstochowie. Była jedną z autorek koncepcji wystawy i główną jej kuratorką.