Znaczna pozycja Kazimierza II na Śląsku wywołała zaniepokojenie książąt opolskich Mikołaja II i Jana II. W tym celu w 1497 doszło do zjazdu w Nysie z udziałem książąt: cieszyńskiego – Kazimierza, opolskiego – Mikołaja, ziębickiego – Wiktoryna, oraz biskupa wrocławskiego Jana Rotha. Podczas spotkania w ratuszu 26 czerwca tegoż roku doszło do tragedii, kiedy to Mikołaj II, obawiający się zapewne aresztowania, zaatakował (nieskutecznie) sztyletem księcia cieszyńskiego i biskupa Rotha. Atak ten nosi wszelkie znamiona szaleństwa, z tego też powodu dziwić musi fakt szybkiego wydania księcia, wbrew panującemu prawu, sądowi ławniczemu Nysy (Mikołaja jako księcia miał prawo sądzić wyłącznie sąd królewski). Sąd ławniczy wydał na Mikołaja wyrok śmierci – pod naciskiem Kazimierza. Nie przynosi również chluby zagarnięcie przez Kazimierza całego majątku znalezionego przy księciu opolskim.
Apogeum swojego znaczenia Kazimierz II osiągnął w 1512, kiedy król Zygmunt I Stary ożenił się z Barbarą Zápolyą, bliską krewną księcia cieszyńskiego. O wyśmienitych wówczas stosunkach Kazimierza z Polską może świadczyć m.in. zakup kilku kamienic w Krakowie i okolicy.