Umożliwiło to księciu przetrwanie na intratnym stanowisku pomimo skargi miast śląskich w 1514, kiedy został oskarżony o nieudolność.

6 stycznia 1515 Kazimierz postarał się o uzyskanie od króla czeskiego Władysława Jagiellończyka dyplomu potwierdzającego jego prawa do księstwa opawskiego, chociaż tylko dożywotnio.

W 1517, mając przejściowe trudności finansowe, zdecydował się na sprzedaż Aleksemu Thurzonowi księstwa pszczyńskiego, za wysoką sumę 40000 guldenów.

Od około 1510 Kazimierz II zaangażowany był w rozgrywkę o spadek po bezdzietnym księciu opolskim, Janie II Dobrym. Czynił te starania pomimo faktu, iż stał za śmiercią brata ostatniego księcia opolskiego – Mikołaja II. Początkowo wydawało się, że sprawa sukcesji jest na dobrej drodze, zwłaszcza gdy Kazimierzowi udało się uzyskać w 1517, wraz z Fryderykiem II Legnickim, dokument potwierdzający prawa do dziedziczenia posiadłości po starzejącym się i schorowanym opolskim kuzynie.