Usterzenie klasyczne, wolnonośne, powierzchnie sterowe poruszane za pomocą układu zdwojonych cięgien linkowych, podwozie w układzie klasycznym (główne – jednogoleniowe) chowane w locie wraz z kółkiem ogonowym. Napęd stanowiły cztery silniki gwiazdowe chłodzone powietrzem, śmigła trójłopatowe samoprzestawialne o średnicy 3,53 metra.
Podział miejsc w kadłubie następujący: w przedniej części kadłuba stanowisko bombardiera (na samym przodzie) i nawigatora (po lewej), dalej kabina pilotów, wieżyczka górna z dwoma karabinami maszynowymi obsługiwana przez mechanika pokładowego, w środkowej części (między wręgami numer 4 i 5) komora bombowa zamykana otwieranymi na zewnątrz pokrywami i (bliżej ogona) zamknięte stanowisko radiooperatora. W osobnych stanowiskach kolejni strzelcy pokładowi: dolny w wieżyczce kulistej o średnicy 112 centymetrów (44") z dwoma karabinami maszynowymi, dwaj boczni (po jednym karabinie) i tylny w ciasnym przedziale pod statecznikiem pionowym z dwoma karabinami.
Historia rozwoju konstrukcji thumb|left|Boeing Model 299 w locie