Odporność konstrukcji na uszkodzenia w boju i silne uzbrojenie obronne zapewniły B-17 status legendy lotnictwa. Wykorzystywany był również do innych działań poza bombardowaniami strategicznymi: ZOP, ratowniczych czy transportowych, a oprócz tego powstało wiele specjalistycznych wersji pochodnych, w tym zdalnie sterowanych.
Po II wojnie światowej Flying Fortressy nadal brały udział w konfliktach zbrojnych, choć na dużo mniejszą skalę. W siłach zbrojnych Stanów Zjednoczonych służyły jeszcze w czasie wojny koreańskiej jako samoloty ratownicze, tymczasem siły powietrzne Izraela – które stały się jednym z powojennych użytkowników B-17 – użyły tych maszyn w roli bombowców w wojnie o niepodległość i w czasie kryzysu sueskiego.
Opis techniczny (B-17F i G) thumb|left|Robotnice pracujące w kadłubie B-17F Ciężki samolot bombowy Boeing B-17 Flying Fortress był średniopłatem o konstrukcji metalowej. Kadłub o konstrukcji półskorupowej i przekroju kołowym, kryty przymocowanym techniką nitowania krytego i podzielony na pięć zasadniczych przedziałów. Skrzydła z klapami krokodylowymi, dwudźwigarowe o profilu zmiennym od NACA 0018 do NACA 0010 przy końcówce.