Dla matek z małymi dziećmi zorganizowała Dom Dziecięcy „Anusia” w Warszawie i Skolimowie, prowadzony przez hm. Wiktorię Dewitzową. W 1943 w porozumieniu z wydziałem zdrowia i opieki społecznej Zarządu m. Warszawy powołała przy sześciu ośrodkach zdrowia i opieki społecznej tzw. ogniska prewentoryjne. Kiedy władze okupacyjne zlikwidowały placówki lecznicze dla polskich dzieci, Pogotowie Harcerek swoją działalność leczniczą kontynuowało pod kryptonimem „Domów Dziecięcych”.
Była przedstawicielką harcerstwa w Radzie Głównej Społecznej Organizacji Przysposobienia Wojskowego Kobiet. W 1943 r. uniknęła aresztowania i ukrywała się przez pewien czas, używając nazwiska „Jadwiga Ławińska”.
Brała udział w tajnym nauczaniu (tajne komplety) w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego.
W czasie powstania warszawskiego kierowała Komendą Pogotowia Harcerek. Podległe jej harcerki prowadziły akcję opieki zdrowotnej nad niemowlętami i zorganizowały punkt zbiorczy dla zagubionych dzieci. Po upadku powstania znalazła się razem z dziećmi, którymi się opiekowała, w obozie przejściowym w Pruszkowie. Po uwolnieniu z obozu wyjechała do Krakowa, gdzie działała w Komitecie Opieki Społecznej jako naczelnik wydziału opieki nad dziećmi.