W 1938 powołana na stanowisko komendantki Pogotowia Harcerek, kierującej pracą konspiracyjną harcerstwa żeńskiego – pełniła tę funkcję przez całą okupację aż do marca 1945. Jednocześnie w Komendzie Pogotowia Harcerek, pełniącej w czasie wojny rolę Głównej Komendy Harcerek, kierowała działem opieki nad dzieckiem, a od 1941 również działem służby sanitarnej. Przyczyniła się do utworzenia 15 szpitali oraz trzech punktów zbiorczych dla dzieci (m.in. w Inowrocławiu i Starogardzie), które utraciły kontakt ze swoimi rodzinami. Po kapitulacji stolicy 28 września 1939 nadal zajmowała się dziećmi, których rodziców nie udało się odnaleźć. Zorganizowała w Warszawie zakład dla dzieci okaleczonych przez wojnę, działający pod szyldem Polskiego Czerwonego Krzyża w budynku prywatnej szkoły im. Cecylii Plater-Zyberkówny, a prowadzony przez instruktorki i starsze harcerki. Również pod egidą PCK oraz Rady Głównej Opiekuńczej zorganizowała cztery prewentoria i sanatorium przeciwgruźlicze (zakład w Rycicach prowadzony przez hm. Jadwigę Orłowiczównę). W 1940 zorganizowała trzymiesięczne kolonie letnie PCK dla setki dzieci, w tym samym roku weszła w skład sekcji rodzin wojskowych RGO, gdzie kierowała działem opieki nad dziećmi i zorganizowała cztery internaty dla około 400 chłopców i dziewcząt.