Zajęła się ratowaniem dzieci przywiezionych z Warszawy, tworząc dla nich kilka zakładów pod Krakowem i na Podhalu. W lipcu 1945 rozwiązała Pogotowie Harcerek.

Po wojnie w 1946 roku była jedną ze współzałożycieli, wraz z prof. Stefanem Szumanem, Towarzystwa Prewentoriów i Domów Dziecięcych. W 1947 przeniosła się z Krakowa do Konstancina, pracowała w Instytucie Higieny Psychicznej jako kierowniczka Działu Organizacji i Planowania, a następnie jako adiunkt w Oddziale Szkolenia i Oświaty Sanitarnej Instytutu Gruźlicy. Organizowała szkolenia personelu medycznego, podejmowała wiele działań na rzecz opieki nad dziećmi. Nie wróciła już do działalności w harcerstwie, zajmowała się zbieraniem materiałów historycznych o Organizacji Harcerek i swojej chorągwi. W 80. rocznicę urodzin w domu w Konstancinie odbył się zlot jej współpracowniczek ze Szkoły Instruktorskiej na Buczu.

Autorka m.in. Harcerka na zwiadach i opracowań dotyczących udziału harcerek w walce z okupantem.

Została pochowana 31 lipca 1986 na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 52A-4-4).

Jest bohaterką 23 Warszawskiej Drużyny Harcerek w Szczepie 23 Warszawskich Drużyn Harcerskich i Zuchowych „Pomarańczarnia”.