Tabulatura organowa hiszpańska przypomina używaną w Hiszpanii tabulaturę lutniową włoską. Nie tylko poprzez zastosowanie liniatury oraz cyfr, ale także poprzez oznaczanie wartości rytmicznych nad liniami zbiorczo dla wszystkich głosów. W przypadku organów taki zapis wartości był wyjątkowo mało prezycyzjny.
Tabulatura lutniowa Istnieją trzy podstawowe rodzaje tubulatur lutniowych: tabulatura lutniowa włoska, tabulatura lutniowa francuska oraz tabulatura lutniowa niemiecka. Wszystkie trzy powstały w XV wieku. Jedne z pierwszych wydań tabulatur lutniowych są dziełem Ottaviano Petrucciego (1507, Intabolatura de lauto Francesca Spinacino). Tabulatura lutniowa włoska była używana również w Hiszpanii. W XVII wieku tabulatura francuska wyparła skomplikowaną tabulaturę niemiecką, a także częściowo włoską.
thumb|600px|center|Tabulatura lutniowa włoska, fragment intawolatury Sancta Trinitas Vincenzo Capiroli. Tabulatura lutniowa włoska Każdą z sześciu strun lutni, strojonych kwartowo-tercjowo: G c f a d1 g1, w tabulaturze reprezentowała jedna linia pozioma. Najwyższa struna była reprezentowana linią najniższą, najniższa struna linią najwyższą. W Hiszpanii układ był odwrotny, najwyższa struna była reprezentowana linią najwyższą, najniższa struna najniższą linią.