Na liniach umieszczano cyfry arabskie oznaczające kolejne progi podwyższające dźwięk o półton, przy czym cyfra 0 oznaczała pustą strunę. Dla przykładu cyfra 3 na linii najwyższej oznaczała dźwięk B, uzyskany po przyciśnięciu struny G do trzeciego progu. Nad liniami zaznaczano wartość nuty bądź akordu na wzór notacji menzuralnej, tj. kreska pionowa z jednym daszkiem odpowiadała semiminimie (w transkrypcji współczesnej ósemka), z dwoma daszkami fusie (szesnastka) itd. Kropka pod cyfrą oznaczała trącenie struny palcem wskazującym.
thumb|Tabulatura lutniowa francuska, Valentin Bakfark Fantasie nr 1 (Paryż, 1564). Tabulatura lutniowa francuska Podobnie jak w tabulaturze lutniowej włoskiej mamy w tym przypadku zespół linii. Odwrotnie jednak niż w tabulaturze lutniowej włoskiej, a podobnie jak w tabulaturze lutniowej hiszpańskiej, struna najwyższa jest tu reprezentowana najwyższą linią, struna najniższą linią. W tabulaturze lutniowej francuskiej często linii było tylko cztery lub pięć, a dźwięki na najniższej strunie notowano pod zespołem linii. Szóstą linię wprowadził Ennemond Gaultier. Przyczynił się on również w znacznym stopniu do zmiany stroju lutni na A d f a d1 f1.