1548), tabulatura franciszkańska Graduale de sanctis oraz tabulara Jana z Lublina (1537–1548).
Tabulatura organowa niemiecka nowsza Różniła się od tabulatury niemieckiej starszej jedynie tym, że najwyższy głos notowany był literowo, podobnie jak głosy niższe. Oba typy niemieckich tabulatur organowych, w stosunku do notacji menzuralnej, są bardziej zbliżone do współczesnej notacji muzycznej poprzez partyturowy układ głosów oraz ujmowanie grup dźwiękowych w takty. Przykładem zabytku tej notacji jest Tabulatura pelplińska (1620–1640). Tabulaturą niemiecką posługiwał się niekiedy jeszcze Johann Sebastian Bach (zobacz rękopis Wir Christenleut BWV 612 ze zbioru Orgelbüchlein).
Tabulatura organowa hiszpańska Podobnie jak w tabulaturze organowej niemieckiej, gdzie kolejne dźwięki w szeregu diatnicznym od C oznaczano literami, tak w tabulaturze organowej hiszpańskiej kolejne dźwięki od C do a2 oznaczano za pomocą cyfer od 1 do 42. W późniejszym okresie zmieniono ten system. Zaczęto oznaczać cyframi od 1 do 7 dźwięki w obrębie oktawy zaczynając od dźwięku f. W tym przypadku, podobnie jak w tabulaturze organowej niemieckiej, potrzebne były dodatkowe symbole do oznaczania kolejnych oktaw. Cyfry notowano na liniach, gdzie kolejne linie oznaczały głosy, a nie wysokości dźwięków jak w klasycznej liniaturze.