Pierwsza komercyjna sieć NMT została uruchomiona w 1981 roku w krajach nordyckich. System NMT był następnie wdrażany w wielu krajach Europy i poza nią. AMPS był wykorzystywany przede wszystkim w Ameryce Północnej, natomiast TACS stanowił system wywodzący się z AMPS i stosowany m.in. w Wielkiej Brytanii.

Sieci 1G służyły przede wszystkim do analogowej transmisji głosu. W porównaniu z późniejszymi systemami cyfrowymi charakteryzowały się mniejszą pojemnością, ograniczonymi możliwościami transmisji danych oraz niższym poziomem zabezpieczeń.

Druga generacja – 2G Druga generacja telefonii komórkowej wprowadziła cyfrową transmisję sygnału radiowego. Jej rozwój rozpoczął się w latach 80., a pierwsze komercyjne sieci uruchamiano na początku lat 90.

Jednym z najważniejszych standardów 2G został GSM (Global System for Mobile Communications), którego specyfikacje rozwijano początkowo w Europie, a następnie w ramach ETSI i 3GPP. Inną rodzinę systemów cyfrowych stanowił cdmaOne, oparty na standardzie IS-95.

W porównaniu z systemami pierwszej generacji sieci 2G umożliwiły m.in. efektywniejsze wykorzystanie pasma radiowego, cyfrową transmisję głosu, szyfrowanie transmisji oraz rozwój dodatkowych usług.