Po sezonie nauki, w kolejnym Criville poprawił swoje wyniki, będąc przez większą część rywalizacji na trzeciej lokacie. Ostatecznie jednak przegrał walkę z Włochem Lucą Cadalorą, zajmując 4. pozycję. W trakcie sezonu sześciokrotnie meldował się na podium, odnosząc przy jedno zwycięstwo, na zakończenie zmagań w Hiszpanii. Podczas GP Holandii po raz pierwszy w karierze sięgnął po pole position (uzyskał również najszybsze okrążenie w wyścigu; przegrał go jednak minimalnie z Doohanem).
W sezonie 1996 Criville został wicemistrzem świata. W trakcie rywalizacji między nim a Doohanem doszło do kilku zaciętych pojedynków, jednak tylko dwukrotnie wyszedł z nich zwycięsko (w Austrii i Czechach). Ostatecznie Alex musiał uznać wyższość bardziej doświadczonego partnera, będącego liderem zespołu. W ciągu piętnastu wyścigów, Hiszpan tylko cztery razy nie znalazł się na podium. Pięciokrotnie startował z pole position, jednakże ani razu nie udało mu się utrzymać pierwszej lokaty.
Rok 1997 nie był szczęśliwy dla Hiszpana, który w wyniku problemów zdrowotnych nie mógł wziąć udziału w aż pięciu wyścigach. Zdobyte punkty sklasyfikowały go na 4. miejscu, z dorobkiem sześciu miejsc na podium (w tym dwóch zwycięstw, podczas GP Hiszpanii i Australii).