Zagrożenie niemieckie Tymczasem Henryk VI, cesarz rzymski, ożeniony z dziedziczką tronu normańskiego Konstancją, został spadkobiercą nie tylko ojca Fryderyka Barbarossy, ale i teścia Wilhelma II (zmarł w 1189 roku). Opozycja, na czele której stał bratanek zmarłego Tandkred, została przez Henryka złamana i w okresie Bożego Narodzenia 1194 roku Henryk koronował się na króla Sycylii w Palermo. Występując jako spadkobierca Wilhelma II, zaczął domagać się zwrotu terytoriów pomiędzy Dyrrachion a Tesaloniką, które Normanowie zdobyli i utracili w 1185 roku. Nadto korzystając z tego, że jego brat Filip ożenił się z córką zdetronizowanego Izaaka II, Ireną, wystąpił jako mściciel skrzywdzonego cesarza. Aleksy III próbował olśnić przybywających do Konstantynopola posłów niemieckich przepychem bizantyńskiego ceremoniału. Nicetas Choniates notuje, że usłyszał jednak jedynie: „Nadszedł czas, by zdjąć te zniewieściałe stroje i ozdoby i ubrać się w żelazo a nie złoto”. Chcąc odsunąć niebezpieczeństwo wojny z Henrykiem Aleksy zobowiązał się do wypłacania co roku ogromnego haraczu w wysokości 16 centenarii złota. Aby zebrać tę sumę nałożył na prowincje podatek nadzwyczajny – „niemiecki” (τό ἀλεμανικόν, to alemanikon). Przy największej nawet presji poborców nie sposób jednak było ze zniszczonego i wyczerpanego kraju wycisnąć takich sum.