Zdanowski na znak solidarności również złożył rezygnację.
W grudniu 1946 został zgłoszony jako kandydat do Sejmu na „liście ludowo-robotniczej” w Warszawie na trzecim miejscu za Stanisławem Mikołajczykiem i Stefanem Korbońskim jako „niezależny socjalista”Biuletyny Informacyjne Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego 1946”, MSWiA, Warszawa 1996 s. 101 oraz z okręgu łódzkiego. Został skreślony z list wyborczych, a następnie 2 stycznia 1947 pozbawiony biernego prawa wyborczego. Państwowa Komisja Wyborcza postawiła mu zarzut kolaboracji z Niemcami. Zarzut oparto na stwierdzeniu, „że kierownictwo WRN przeciwdziałało walce zbrojnej z okupantem”Z sejmowego przemówienia Zygmunta Żuławskiego 18 lutego 1947, w: Edmund Reński, Skradzione sztandary PPS, Warszawa 1989, s. 149. Został również zwolniony z pracy w ubezpieczalni społecznej.