W powojennej Polsce W pierwszych miesiącach 1945 został zatrzymany w Koluszkach przez Urząd Bezpieczeństwa, gdy wzięto go za Zygmunta ZarembęWspomina o tym zdarzeniu Zaremba w książce „Wojna i konspiracja” s. 310. Uczestniczył w posiedzeniach podziemnej Rady Naczelnej PPS 15 lipca 1945, wspierając stanowisko Żuławskiego o potrzebie porozumienia z „lubelską” PPS. Po złamaniu umowy o połączeniu uczestniczył w październiku 1945 w tworzeniu Komitetu Organizacyjnego Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej. Po niepowodzeniu zalegalizowania PPSD, wraz z Zygmuntem Żuławskim, w grudniu 1945 wstąpił indywidualnie do „lubelskiej” PPS. Wstąpił do organizacji warszawskiej wraz ze Stanisławem Garlickim i Marianem Nowickim i blisko dwustoma działaczami PPS-WRN. W lutym 1946 był członkiem Wojewódzkiego Komitetu PPS w WarszawieTadeusz Sierocki, Warszawska organizacja PPS 1944–1948, Warszawa 1976, s. 307 Wybrano go wiceprzewodniczącym, lecz wybory zostały unieważnione.

W sierpniu 1946 wraz z Zygmuntem Żuławskim na znak protestu przeciw łamaniu wszelkich ustaleń przez kierownictwo „lubelskiej” PPS wystąpił z partii.