Okres wojny i okupacji We wrześniu 1939 opuścił Warszawę na radiowy apel płk. Romana Umiastowskiego, jednak wraz z innymi działaczami PPS powrócił do miasta. W trakcie obrony Warszawy od 10 września jako członek Robotniczego Komitetu Pomocy Społecznej, był oddelegowany przez PPS jako członek oficjalnej instytucji „Stołecznego Komitetu Samopomocy Społecznej” (który kontynuował oficjalną działalność po wkroczeniu Niemców do Warszawy). W 1940 dzięki zbiegowi okoliczności uniknął aresztowania i ukrywał się w okolicach Ostrowca Świętokrzyskiego pod nazwiskiem Stanisław Kowalski. Pracował tam w charakterze lustratora „Społem”. Gestapo aresztowało jednak jego żonę.

Z ramienia PPS-WRN nadzorował działalność partii w okręgu Radom i Ostrowiec Świętokrzyski. Był twórcą podziemnych struktur Komisji Centralnej Związków Zawodowych.

Od 1943 był członkiem Centralnego Kierownictwa Ruchu PPS-WRN. Pełnił funkcję szefa Centralnego Wydziału Zawodowego. W trakcie powstania warszawskiego od 4 sierpnia do 25 września 1944 redagował „Biuletyn IV Okręgu PPS i OW PPS Warszawa Północ” na Żoliborzu.