W sierpniu 1890, wraz z częścią „proletariatczyków”, został wysłany do więzienia katorżniczego w Akatuj. Jako poddany austriacki nie podlegał dożywotniemu osiedleniu i po odbyciu kary został zwolniony w 1903 Powrócił do Krakowa, gdzie został aresztowany za uchylanie się od wojska, lecz wkrótce został zwolnionyBeranrd Szapiro, Tadeusz Rechniewski, Warszawa 1957, s. 86.. W 1905 wydał swoje wspomnienia „U stóp szubienicy”Mieczysław Mańkowski, U stóp szubienicy. Urywek ze wspomnień więziennych proletaryatczyka Spółka Nakładowa „Książka”, Kraków 1905, reprint: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1979.
Organizacja Bojowa PPS W tym czasie przystąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej oraz został członkiem Organizacji Bojowej PPS. Od listopada 1905, wchodził w skład pierwszego Wydziału Bojowego, z którego ustąpił, obejmując kierownictwo okręgu wschodniego OB PPSJerzy Pająk, Organizacje bojowe partii politycznych w Królestwie Polskim 1904-1911, Warszawa 1985, s. 80. Od lipca 1906 r. na I Konferencji Ogólnobojowej w Krakowie i Zakopanem, ponownie został wybrany w skład zreorganizowanego Wydziału BojowegoJerzy Pająk, op. cit. s. 88.. Uczestniczył w I kursie szkoły bojowej w Krakowie. W marcu 1906 r. w Warszawie – według wspomnień Jana Kwapińskiego – wprowadzał uczestników III kursu bojowego.