Guibert wprowadza pojęcie wielkiej taktyki, która w odróżnieniu od taktyki poszczególnych rodzajów wojsk, zajmować się powinna działaniami dywizji, które to właśnie w owym czasie były formacjami broni połączonych. Podział na wielką taktykę i taktykę elementarną stosował też Jomini. Współcześnie, na poziomie elementarnym, istnieje taktyka rodzajów wojsk (taktyka pojedynczego żołnierza i formacji jednorodnych), a wyżej – taktyka ogólna, dotycząca działania oddziałów i związków taktycznych, czyli formacji broni połączonych.
Najnowszym działem sztuki wojennej jest sztuka operacyjna. Na przestrzeni dziejów zwiększał się rozmach prowadzonych wojen. Zaczęły one częściej obejmować więcej niż jedną bitwę. W toku wojny prowadzono kolejno po sobie następujące starcia zbrojne, a później także toczono je równocześnie w różnych miejscach. Tak powstały zjawiska kampanii, a potem operacji, czyli działań różnych sił w różnym miejscu i czasie, połączonych wspólnym zamiarem i ukierunkowanych na osiągnięcie jednego celu militarnego. Jednocześnie sama bitwa zaczynała się rozpadać na szereg równocześnie lub kolejno występujących walk i bojów. Początków działań operacyjnych należy szukać w wojnach Aleksandra Macedońskiego czy też w rajdach mongolskich.