Po pojawieniu się armii masowych, w napoleońskiej sztuce wojennej zauważa się sposób działania wojsk plasujący się na styku między ówczesną taktyką a strategią – tzw. wielką taktyka wyrażającą idee Guiberta. Z operacjami w nowoczesnym ich rozumieniu mamy do czynienia w kampaniach Moltkego i na polach bitew I wojny światowej. Z dużym rozmachem prowadzone były też operacje w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Charakterystyka sztuki wojennej W starożytności zaliczana do filozofii. Czy sztuka wojenna jest nauką czy sztuką – odpowiedź na to pytanie nie jest ustalona. Nauka i technologia były i pozostaną głównymi czynnikami stale zmieniającymi charakter wojny pozwalający na uzyskanie przewagi i na zwycięstwo, jednak próby prowadzenia wojny wyłącznie w sposób naukowy w dużej mierze zawiodły. Wojna jest zjawiskiem zbyt złożonym, chaotycznym i nieprzewidywalnym. Ferdinand Foch pisał, że sztuka wojenna jest daleka od tego, aby można ją było uznać za naukę ścisłą, albowiem wojna sama w sobie, to dramat przerażający i pełen namiętności.