Kolejnym działem sztuki wojennej jest taktyka. Termin z greckiego oznacza: układać, porządkować, ustawiać w szyku bitewnym. Taktyka w sensie ogólnym to metoda postępowania, umiejętność używania rozporządzalnych sił dla osiągnięcia zamierzonych celów, a w znaczeniu wojskowym to teoria i praktyka działań taktycznych lub bojowych. Według Jominiego strategia ma doprowadzić wojska do decydującego punktu teatru wojny, a taktyka jest sztuką użycia tych mas w tym punkcie, do którego przybędą. Ferdynand Foch określa taktykę jako dowodzenie wojskami w czasie walki. W najstarszym znaczeniu taktyka wojskowa obejmowała w zasadzie tylko umiejętność uszykowania wojsk na polu bitwy. Gdy bitwy zaczęto prowadzić coraz to większymi siłami i na większej przestrzeni, zakres taktyki poszerzał się do zagadnień związanych z kierowaniem, koordynowaniem wysiłków wojsk zarówno przed jak i w czasie bitwy. Początkowo była to taktyka wojsk lądowych. Wraz z pojawieniem się sił morskich zrodziła się również ich taktyka, a w XX wieku taktyka sił powietrznych, obrony powietrznej, czy sił powietrzno-kosmicznych. Jednocześnie z taktyką rodzajów sił zbrojnych rodziła się taktyka rodzajów wojsk. To rozdrobnienie taktyki przy coraz większej złożoności zjawiska walki, powoduje konieczność tworzenia zasad działania dla działań połączonych. J.