Niemal identyczne stanowisko prezentuje André Beaufre, który strategią nazywa sztukę użycia siły dla osiągnięcia celów wyznaczonych przez politykę. Wraz z utrwalaniem się przekonania, że wojna nie jest wyłącznie fenomenem militarnym, pojawiają się koncepcje wyodrębniania różnych rodzajów strategii. Teoretycy wojskowości zaczęli oddzielać strategię polityczną od wojennej (Dietrich Heinrich von Bülow),czy politykę wojny od strategii (Jomini). Wprowadzano nowe pojęcia wielka strategia (Liddell Hart), strategia totalna (Beaufre). Współcześnie wyróżnia się między innymi strategię narodową, bezpieczeństwa narodowego, wojenną, obronności, obronną i militarną. Najszerszym pojęciem jest strategia bezpieczeństwa narodowego. Zajmuje się ona przeciwdziałaniem wszelkim zagrożeniom bytu narodowego. Szczebel pośredni zajmuje strategia wojenna, obejmująca przygotowanie i prowadzenie wojny. Określa się ją niekiedy mianem strategii obronności lub strategii obronnej. Treścią strategii militarnej (wojskowej) jest natomiast wyłącznie kierowanie zbrojnymi działaniami wojennymi. Przy takim podziale strategii, wykorzystanie czynnika militarnego w wojnie znajduje się w obszarze zainteresowania zarówno strategii wojennej, jak i wojskowej.