Niska kość skokowa jest wydłużona w kierunku poprzecznym w przeciwieństwie do licznych prozauropodów. Natomiast wypukłość w dalszej części łączy zwierzę z innymi prozauropodami. Część bliższa kości mieści powierzchnię stawową dla połączenia z kością piszczelową. Badacze opisują na tej kości również eliptyczny dół i wyrostek wznoszący się, kształtu kopca, również mieszczący powierzchnię stawową.
Zachowały się również dwie dalsze tarsalia, tworzące połączenia z trzecią i czwartą kością śródstopia. Przyśrodkowa była płaska, bocznie wydłużona, trójkątnego kształtu, sięgająca lekko drugiej kości śródstopia, inaczej niż u Saturnalia.
Pierwsza kość śródstopia wykazuje nieznaczną przyśrodkową rotację, przenoszącą brzeg przedni kości w stronę przyśrodkową, a jeszcze bardziej zrotowany jest jej dalszy koniec. Anatomia przypomina tu spotykaną u plateozaura czy lufengozaura, odróżniając się od masospondyla czy koloradizaura. Z kolei bliższa powierzchnia stawowa tworzy z trzonem kąt prosty, staw z kością stępu był obszerny. Trzon miał eliptyczny przekrój. Znaleziono zagłębienie dla więzadła pobocznego bocznego.