Prędkość maksymalna na powierzchni wynosiła 18,2 węzła, w zanurzeniu 7,7 węzła, zasięg maksymalny odpowiednio 10 500 mil morskich przy 10 węzłach i 154 tonach zapasu paliwa oraz 64 mile morskie przy 4 węzłach.

Uzbrojenie torpedowe okrętu stanowiły 22 torpedy G7a i G7e wystrzeliwane z sześciu wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm – czterech na dziobie oraz dwóch na rufie. Zamiast torped okręt mógł zabrać 44 miny morskie typu TMA bądź 66 typu TMB. Uzbrojenie artyleryjskie składało się z działa 10,5 cm SK L/45 kal. 105 mm z zapasem 180 pocisków, działa przeciwlotniczego kal. 37 mm z zapasem 2625 pocisków oraz działa przeciwlotniczego kal. 20 mm z zapasem 4250 pocisków. Etatowa załoga składała się z czterech oficerów oraz 44 podoficerów i marynarzy, w rejsie bojowym we wrześniu 1939 roku składała się z 43 lub 44 osób.

Służba operacyjna Po wejściu do służby okręt włączono w skład stacjonującej w Kilonii. Na swój pierwszy wojenny patrol wypłynął 19 sierpnia 1939 roku z Wilhelmshaven. Jego trasa wiodła przez Morze Północne na Ocean Atlantycki, na północny zachód od wybrzeży Irlandii.