określono też precyzyjnie zestaw uzbrojenia, które miało być dostarczone przez stronę rosyjską. MTK proponował w zamian rozwinięcie rosyjskiego typu Pierieswiet, którego dokumentację, jak też najnowszego czarnomorskiego pancernika „Potiomkin”, dostarczono Crampowi do zapoznania się. Ostatecznie zaprojektowany okręt łączył cechy konstrukcji amerykańskich, zwłaszcza typu Illinois i pewne cechy konstrukcji rosyjskich. Warto zauważyć, że typ Illinois dla marynarki USA, do którego należał budowany u Crampa USS „Alabama” – wodowany w 1898, miał słabszy pancerz Harveya i był wolniejszy. W rezultacie, powstał bardzo udany i nowoczesny okręt jak na swoje czasy, o zrównoważonych charakterystykach, mimo umiarkowanej wielkości, narzuconej kontraktem. Przy uzbrojeniu typowym dla pancerników tego okresu, jego opancerzenie zapewniało najlepszy ówczesny stopień ochrony, wykorzystując najnowszą stal pancerną Kruppa. Miało ono racjonalny układ, w którym gruby pancerz zapewniał ochronę mechanizmów istotnych dla ruchu okrętu przed pociskami przeciwpancernymi, a spora powierzchnia burt była chroniona cieńszym pancerzem przed stosowanymi powszechnie na przełomie wieków pociskami wybuchowymi. „Retwizan” miał najwyższy stosunek masy pancerza do wyporności projektowej spośród rosyjskich pancerników tego okresu – 25,9%.