Mimo uznania opracowanego projektu za udany, Rosja nie zamówiła jednak dalszych jednostek tego typu, wybierając w zamian jako standardowy typ pancernika dla Dalekiego Wschodu wariant francuskiego „Cesarewicza”, budowany jako typ Borodino (ponownie za takim wyborem stały najwyraźniej personalne ambicje instytucji odpowiedzialnych za marynarkę i ich układy na dworze carskim).
thumb|„Retwizan” w 1902 w USA przed wyruszeniem do Rosji Budowę pancernika rozpoczęto w Filadelfii prawdopodobnie jesienią 1898 roku, a prace na pochylni w grudniu tego roku, pod numerem budowy 300. Car zaakceptował dla pancernika nazwę „Retwizan” (Ретвизан) 21 grudnia 1898 roku, a wciągnięto go na listę floty 11 stycznia 1899 roku, razem z innymi okrętami programu dla potrzeb Dalekiego Wschodu. Oficjalne położenie stępki miało miejsce dopiero 17/29 lipca 1899 roku, kiedy wykonane było już ok. 1000 ton konstrukcji kadłuba. Wodowanie kadłuba miało miejsce 10/23 października 1900 roku. Mimo szybkiego tempa robót, budowa miała opóźnienia z powodu zmian dokumentacji wymaganych przez stronę rosyjską, konieczności przyspieszenia prac przy krążowniku „Wariag” oraz opóźnienia w dostarczeniu wież artyleryjskich z Rosji (produkcji Zakładu Metalliczeskiego z Petersburga).