W 1886 w Wielkiej Brytanii sprawował nadzór nad budową torpedowca „Wyborg” (pierwszy duży torpedowiec zamówiony przez Rosję), po czym dowodził nim od października 1886 do maja 1887 podczas przejścia do Kronsztadu oraz prób morskich. W styczniu 1887 awansował na kapitana 2. rangi (komandor porucznik), po czym do 1890 służył jako starszy oficer flagowy przy dowódcy eskadry ćwiczebnej Szkoły Morskiej, opracowując w tym czasie koncepcje teoretyczne obrony Bałtyku przed flotą niemiecką siłami torpedowymi. Z uwagi na konieczność we flocie carskiej odbycia stażu na różnych stanowiskach do dalszych awansów, od listopada 1890 dowodził kanonierką „Wichr”, w 1892 transportowcem „Siekstant”, w 1893 monitorem „Kołdun”, w 1894 kanonierką torpedową „Wojewoda”, a w marcu 1895 na krótko krążownikiem 2. klasy „Zabijaka" na Oceanie Spokojnym. Od marca 1895 pełnił stanowiska na lądzie w bazie we Władywostoku. W 1896 powrócił na Bałtyk i dowodził od maja monitorem „Tifon”, a od lipca kanonierką torpedową „Wojewoda”. Od października 1897 do maja 1898 dowodził na Morzu Śródziemnym kanonierką „Grozjaszczyj”. W tym samym 1898 podjął studia w Akademii Morskiej i ożenił się z Polką Jadwigą Zmaczyńską. Pod koniec roku został wysłany do Filadelfii w USA w celu kierowania komisją nadzorującą budowę okrętów dla Rosji w stoczni W.