Następnie służył czynnie w rosyjskiej marynarce wojennej, początkowo od 1873 na monitorze „Smiercz” na Bałtyku. Szybko zaczął się specjalizować w nowoczesnych broniach – w 1876 ukończył roczny kurs torpedowo-minowy, służąc w tym czasie na monitorze szkolnego oddziału torpedowo-minowego „Czarodiejka”, po czym pozostał w dalszej służbie na tym monitorze jako oficer topedowo-minowy. W styczniu 1877 awansował na lejtnanta, a w kwietniu został oficerem flagowym zespołu okrętów szkolnych. Specjalizował się dalej w dziedzinie broni torpedowo-minowej, pisząc artykuły w prasie wojskowej i podręcznik w 1880, a następnie dalsze prace na ten temat. W grudniu 1880 objął pierwsze dowództwo – kanonierki „Opyt” (od 1883 przemianowanej na „Mina”), na której prowadzono próby broni torpedowej i którą dowodził do 1885. Za zasługi w rozwoju broni torpedowej został w 1878 odznaczony Orderem św. Stanisława III klasy, w 1881 Orderem św. Anny III klasy, a później w 1890 Orderem św. Stanisława II klasy.