W powołaniu tym odkrył drogę niesienia radykalnego i ostatecznego wsparcia chorym.
Swoją kapłańską formację przeszedł w seminarium duchownym w Casale, gdzie 27 października 1935 roku przyjął obłóczyny. Dnia 17 grudnia 1938 roku, w bazylice św. Jana na Lateranie w Rzymie otrzymał święcenia kapłańskie. W 1939 roku, niemalże z początkiem II wojny światowej, otrzymał dyplom na Wydziale Świętej Teologii. W 1942 roku ukończył prawo kanoniczne na Akademii Gregoriańskiej, broniąc pracy na temat: "Wolność Kościoła u Cavoura i w Paktach Laterańskich". W 1945 roku zdobył dyplom Adwokata Roty Rzymskiej przy najwyższym trybunale papieskim Sacra Romana Rota. W latach 1942–1970 pełnił posługę w Sekretariacie Stanu Kurii Rzymskiej, w tym od 1 maja 1945 roku jako urzędnik do Spraw Świętych w Sekretariacie Stanu Kurii Rzymskiej. Przez 20 lat współpracował tam z Giovanim Battista Montinim – przyszłym papieżem Pawłem VI. Dnia 12 marca 1952 roku uzyskał tytuł Nadzwyczajnego Szambelana, a 17 października 1957 roku godność Domowego Prałata Papieskiego Jego Świątobliwości Piusa XII.
Dopiero w 1964 roku zaczynają się spełniać jego pragnienia wyniesione z czasu choroby.