Wtedy to papież Jan XXIII powierza mu funkcję przewodniczącego Biura Duszpasterstwa Chorych przy Komisji Episkopatu Włoch, którą będzie pełnił do 1977 roku.
W maju 1943 z jego inicjatywy powstała "Maryjna Liga Kapłanów", niosąca pomoc kapłanom – chorym i zdrowym – w szerzeniu prawdziwego nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny. Jej inicjatywą stała się coroczna pielgrzymka kapłanów do Lourdes, połączona z rekolekcjami. Następnie, dnia 17 maja 1947 roku założył "Centrum Ochotników Cierpienia", które zostało uznane przez papieża Jana XXIII w Breve apostolskim "Valdae probandae" z dnia 24 listopada 1960 roku, jako stowarzyszenie zrzeszające chorych, którzy świadomi swoich obowiązków wynikających z chrztu, chcą aktywnie współuczestniczyć w życiu Kościoła, ofiarując własne cierpienie jako zadośćuczynienie za grzechy świata i jako narzędzie nawrócenia, prowadząc też działalność duszpasterską, apostolską względem innych braci i sióstr cierpiących. Z kolei w 1950 roku zaczęło ukazywać się czasopismo "Kotwica nadziei", która stała się bardzo skutecznym łącznikiem prałata Novarese z powiększającą się cały czas rzeszą potrzebujących wsparcia duchowego chorych. Z kolei 1 listopada 1950 roku powołał do życia stowarzyszenie "Cichych Pracowników Krzyża". Ostatnia rodzina, którą zrodziło serce ks.