W lipcu 1345 roku miało miejsce zbrojne starcie między wojskami polskimi, wspieranymi przez oddziały węgierskie, a wojskami czeskimi, będące częścią szerszego konfliktu polsko-czeskiego. Po nieudanej wyprawie króla Czech, Jana Luksemburskiego, na Kraków, jeden z wycofujących się oddziałów czeskich został dopadnięty i rozgromiony przez wojska polskie pod wsią Biała.
W 1365 roku, po śmierci Fryczka, wójtostwo w Lelowie zostało nabyte przez Marcina, kolejnego mieszczanina lelowskiego. Marcin przejął wójtostwo od dzieci zmarłego Fryczka, co pozwoliło mu na dalsze zarządzanie miastem i jego dobrami. Przejęcie wójtostwa przez Marcina było jednym z ostatnich etapów stabilizacji władzy w mieście po trudnym okresie translacji.
Prace nad wytyczaniem granic miasta oraz jego infrastruktury były podzielone na kilka etapów i przeciągały się z powodu licznych trudności. Pierwszy etap, trwający od 1333 do 1340 roku, polegał głównie na regulacji stosunków własnościowych oraz przygotowaniu terenu pod zabudowę. Drugi etap, realizowany w latach 1341–1350, obejmował wytyczenie układu urbanistycznego nowego miasta, w tym rynku o wymiarach 80 na 80 metrów, siatki ulic oraz obszaru przeznaczonego na budynki mieszczan.