W 1341 roku Lelów otrzymał prawa miejskie na prawie magdeburskim, co formalnie ustanowiło nową lokalizację miasta jako pełnoprawnego ośrodka miejskiego. Zadanie przeniesienia miasta i wytyczenia jego nowych granic zostało powierzone Wisławowi, mieszczaninowi lelowskiemu, który miał za zadanie przeprowadzić komasację rozproszonych gruntów wójtowskich oraz wytyczyć nowy układ urbanistyczny miasta. Wisław stanął przed trudnym zadaniem, ponieważ musiał wykupić liczne, rozproszone działki należące do różnych właścicieli, co skomplikowało i przedłużyło cały proces.
Pomimo tych wyzwań, Kazimierz Wielki sprzedał wójtostwo w Lelowie Wisławowi w 1343 roku, aby ułatwić dalszy rozwój miasta. Wisław jednak nie zdołał zakończyć procesu translacji w ciągu kilku lat. Przed 1349 rokiem Wisław odstąpił wójtostwo Fryczkowi, który stał się nowym wójtem dziedzicznym Lelowa, zaś Wisław postanowił lokować inne miasto na prawie niemieckim. Fryczek zarządzał wójtostwem, które obejmowało liczne przywileje i dochodowe nieruchomości, takie jak młyny, jatki oraz inne ważne dla miasta obiekty.