W trzecim etapie, trwającym od 1351 do 1370 roku, wytyczono linię umocnień obronnych, które obejmowały mury z kamienia łamanego, dwie główne bramy: Bramę Grodzką na zachodzie i Bramę Krakowską na wschodzie oraz dwie furty: Kaczą oraz Sukienników, oraz rozpoczęto budowę kluczowych obiektów, takich jak kościół św. Marcina oraz klasztor franciszkanów, ufundowany przez Kazimierza Wielkiego w 1357 roku.
Złoty okres miasta Złoty okres Lelowa, trwający od XIV wieku, był czasem dynamicznego rozwoju miasta pod względem gospodarczym, społecznym i urbanistycznym. W tym czasie Lelów przekształcił się w ważny ośrodek handlowy i rzemieślniczy, co znacząco wpłynęło na jego wzrost znaczenia oraz dobrobyt mieszkańców.
Miasto otrzymało lokację miejską w 1341 roku na prawie magdeburskim. Dzięki temu mieszkańcy zyskali możliwość samorządności oraz liczne ulgi podatkowe. Wewnątrz murów znajdował się ratusz, który pełnił funkcje administracyjne i sądownicze, będąc sercem życia politycznego miasta.