drugiej Brunatnej Księdze terroru hitlerowskiego (Brown Book, wydana w wielu językach w 1933, uzupełniona z czasem o mowy Dymitrowa z procesu) i zostały powtórzone w alternatywnym procesie o podpalenie Reichstagu zorganizowanym przez lewicę wiosną 1933 w Londynie.
Wyrok i wykonanie kary śmierci thumb|Grób van der Lubbego na Südfriedhof w Lipsku w Niemczech Wyrok, częściowo nie podlegający apelacji, zapadł 23 grudnia 1933. Oskarżeni: Torgler, Dimitrow, Popow i Tanew zostali uniewinnieni z braku wystarczających dowodów. Oskarżony van der Lubbe został uznany winnym zdrady stanu, podżegania do podpalenia oraz próby podpalenia. Sąd skazał go na karę śmierci i utratę praw obywatelskich. Aby można było wydać taki wyrok Adolf Hitler ogłosił 29 marca tzw. Lex van der Lubbe – prawo, które z mocą wsteczną ustanawiało karę śmierci za podpalenia, zamachy, porwania i opór z bronią w ręku. Van der Lubbe został ścięty na gilotynie w lipskim więzieniu 10 stycznia 1934.
Unieważnienie wyroku Od końca II wojny światowej trwa dyskusja, czy Reichstag został podpalony przez nazistów, jak i czy van der Lubbe działał sam.