Paullus Fabius Maximus został namiestnikiem Azji od razu po swym konsulacie, a Gnejusz Korneliusz Lentulus Augur dopiero po dwunastu latach.
Z obecnie akceptowanej rekonstrukcji inskrypcji wynika, że następnie senator z kamienia tyburtyńskiego został albo ponownie legatem prowincji Syrii, albo ponownie legatem, tym razem prowincji Syrii. Zależy to od tego, czy słowo "ponownie" (iterum) na inskrypcji odnosi się także do Syriam et Ph[oenicen], czy tylko do [legatus pr. pr.] divi Augusti. Większość historyków skłania się ku drugiej interpretacjiNp. Emil Schürer, Geza Vermes, Fergus Millar, The history of the Jewish people in the age of Jesus Christ (175 B.C.-A.D. 135), tom I, Continuum 1973, str. 258-259; Robert K. Sherk, "Roman Galatia: The Governors from 25 B.C. to A.D. 114" w: Hildegard Temporini, Wolfgang Haase, Aufstieg und Niedergang der römischen Welt, tom 7.2, Walter de Gruyter 1980, str. 968; Ronald Syme, Anthony R. Birley, Anatolica: studies in Strabo, Oxford University Press 1995, str. 259. Informacja o zarządzaniu Syrią jest bardzo przydatna, jako że znamy prawie całą listę namiestników tej prowincji za czasów Augusta.